من اين شهر را بايد فراموش كنم
مثل پرسه هايي كه با من زدي
پي نوشت : بعضي وتها تنها چيزي كه بهش احتياج داري اينه كه يكي بهت بگه همه چي درست ميشه ... اما نه همدمي ، نه همزبوني . غريبي اين روزها اينه كه همه حرفهاتو بايد به خودت بزني . مشكلشم اينه كه نميشه به خودت هيچ دلگرمي بدي ؛ همه چيز جلوي چشمهات مرور ميشن . اتفاقاتي كه خيلي هاش نبايد مي افتيدن. بايد فراموش كني ولي هيچي فراموش نميشه. هيچي فراموش نميشه ... فقط بايد صبر كني. صبر ....
برچسب:
نویسنده: حامد رضاپور